8.8 C
Arta
Σάββατο, 28 Ιανουαρίου, 2023

Οι σημαντικοί άλλοι – Της Έφης Πανούτσου

Διαβάστε

- Advertisement -spot_img

Ας μου συγχωρεθεί το μέγεθος της ανάρτησης και ζητώ συγνώμη από αυτούς που θα κουραστούν από τις πρώτες πέντε αράδες… Συνιστώ ενεργοποίηση της ενσυναίσθησής σας (αν δεν διαθέτετε παλέψτε το σιγά σιγά γιατί κάνει καλό) και οπωσδήποτε κλείστε σε ένα κουτάκι την αλαζονεία του υγιούς. Ξεκινάμε λοιπόν…

Γράφει η Έφη Πανούτσου…

Εδώ και πέντε σχεδόν χρόνια παίζω κρυφτό με τον καρκίνο. (Εδώ θα πέσουν οι πρώτες πολλές αποχωρήσεις, χαχαχα!) Είμαι ασθενής του ΠΓΝ Ιωαννίνων και επισκέπτομαι τον γιατρό μου κάθε 21 ημέρες… Όλη μου η ζωή χωρισμένη σε 21μερα, που όμως μου προσέφεραν σκέψεις καλές, σκέψεις κακές, εκτόξευσαν τα επίπεδα της επιμονής και υπομονής μου, χάρηκα, έκλαψα, κουράστηκα, έπεσα, σηκώθηκα αλλά κυρίως στηρίχθηκα σε ανθρώπους…

Στηρίχθηκα στην οικογένεια μου που πιο τυχερή δεν θα μπορούσα να είμαι, σε φίλους παλιούς κ νέους και στηρίχθηκα και στο προσωπικό του νοσοκομείου που επισκέπτομαι. Από την πρώτη μέρα που πήγα άρχισα να παρατηρώ τους γύρω μου, τα πρόσωπα, τον τόνο της φωνής και τις κινήσεις τους, παρατηρούσα την γραφειοκρατική δουλειά που ασκούσαν, πέρασα από όλους τους γιατρούς και άλλαξα πολλούς ειδικευόμενους.

Έμαθα τα ονόματα τους… έγιναν ένα κομμάτι της ζωής μου… ούτε φίλοι, ούτε οικογένεια αλλά κάτι σαν υποστηρικτές μου… Μαζί μου υπήρξαν όλοι μα όλοι τους πάντα ευγενικοί και θετικοί. Άρχισαν σιγά σιγά τα χαμόγελα, μετά οι κουβέντες, οι εκμυστηρεύσεις για τα παιδιά, τα γέλια, τα αστεία για τα κοκτέιλ που προσφέρει το “μπαρ το ναυάγιο”… Αν νομίζετε πως πάμε και μιζεριάζουμε εκεί μέσα κάνετε ένα τεράστιο λάθος. Εκεί πας κ ακουμπάς κάπου που ξέρουν τί πρέπει να κάνουν μαζί σου…

Ας πάμε τώρα σιγά σιγά στην ουσία.

Δεν γράφω το κείμενο αυτό για μένα αλλά για εκείνους… Γράφω το κείμενο αυτό για τα κορίτσια της γραμματείας εξωτερικών ιατρείων ογκολογικής, καθισμένες ώρες σε μια καρέκλα, πάντα γελαστές, περιποιημένες και υπομονετικές… Εκεί όλη μέρα τηλεφωνική και δια ζώσης εξυπηρέτηση… Φάκελοι να ενημερώνονται και να μετακινούνται όχι ηλεκτρονικά αλλά από το ακούραστο κοριτσάκι μας… Δίπλα οι νοσηλεύτριες, πρωτόκολλο εισαγωγών, αιμοληψίες και ο ενδιάμεσος μεταξύ γιατρών κ ασθενών… Τζάμπα οι εξηγήσεις που βγάζουν γραπτώς κάθε φορά στις ανακοινώσεις… Εκατό ώρες εκεί οι περισσότεροι να περιμένουμε, προτιμούν να διαμαρτυρηθούν παρά να διαβάσουν… Κυματοθραύστες, δέχονται όλη την δικαιολογημένη πίεση και την ένταση ασθενών κ συνοδών… Κάποιες φορές υπάρχουν ολιγόλεπτες εντάσεις, παρεξηγήσεις που λύνονται… Οι έξω από τα γραφεία παλεύουν για τη ζωή και οι από μέσα περνούν, ίσως και αναγκαστικά, τη μισή τους μέρα μαζί μας… Όσο πιο ήρεμα συμπεριφερόμαστε τόσο πιο εύκολα γίνονται.

Κι ενώ ο καρκίνος από τη μια τελειώνει το εγώ μας, από την άλλη το θρέφει και το γιγαντώνει…

Η γραμματεία του τμήματος με φωτιά στα μπατζάκια της μόνιμα, αλλά εκεί πάντα προσεχτική και με χαμόγελο, ακούραστη κι αέρινη…

Γράφω αυτό το κείμενο για τους γιατρούς του ογκολογικού, που δουλεύουν χρόνια ατελείωτα σε γραφεία τυφλά, χωρίς παράθυρα, γραφεία κουτιά που άλλες υπηρεσίες μόνο αποθήκες θα τα χαρακτήριζαν… Αν μιλήσουμε για το πόσοι είναι εκείνοι οι γιατροί που θα πρέπει να εξυπηρετήσουν τόσο τους τυχερούς της βραχείας νοσηλείας όσο και τους ασθενείς της κλινικής, είναι ΛΙΓΟΙ, πολλοί ΛΙΓΟΙ και χωρίς στήριξη… Πας και βλέπεις γιατρούς που τις περισσότερες φορές δεν προλαβαίνουν να σε κοιτάξουν, αφού είναι κρυμμένοι πίσω από ντάνες φακέλων ασθενών… Κυριολεκτώ και δεν υπερβάλλω. Μελετούν φάκελο, βλέπουν ασθενή, χορηγούν θεραπεία, γράφουν φάρμακα, άδειες, χειρόγραφες γνωματεύσεις, εξετάσεις… περισσότερη η γραφειοκρατία απ’ ότι η ενασχόληση με τον ασθενή τους!!!

Δεν είναι επίσης υπερβολή να πω πως πολλές φορές είναι σε χειρότερη ψυχολογική κατάσταση απ’ ότι εμείς… Η πίεση και η ευθύνη εξουθενωτική… Δεν προλαβαίνουν και το βλέπεις… Έρχονται αντιμέτωποι με λογής ασθενών κ συνοδών… Ελλείψεις φαρμάκων συχνότατες των τελευταίο καιρό… Αν με ρωτήστε είναι όλοι καλοί;;; Όχι, άλλοι καλοσυνάτοι, άλλοι απότομοι, άλλοι διεκπεραιωτικοί… Όλοι όμως εκεί μέσα παρέα μας… Επίσης θεωρώ πως οι μονάδες αυτές θα είχαν ανάγκη δικού τους ψυχολόγου και ψυχιάτρου… Πως να πεις σε κάποιον πως πεθαίνει;;; Πόσο έχεις εκπαιδευτεί για να το κάνεις;;;

Και ας περάσουμε απέναντι στην βραχεία νοσηλεία… Εκεί θα παρακαλούσα το κράτος (χαχαχαχα) να εκπαιδεύσει της νοσηλεύτριες στα πατίνια και να τους χορηγήσει από ένα ζεύγος το εξάμηνο… ρόδες είναι και λιώνουν… Στην πρώτη μου θεραπεία, θυμάμαι, έπαιζε μουσική στο διάδρομο και τις νοσηλεύτριες σα να τις θυμάμαι λίγο πιο ξεκούραστες… Ήταν θα μου πείτε και πέντε χρόνια νεότερες… Επιτρέπονταν βλέπεις και ο σύνοδος τότε, που το κράτος τον θεωρεί σε όλες τις περιπτώσεις βοηθό νοσηλευτή… Τώρα καρότο και μαστίγιο… Συνηθίσαμε το τρέξιμο στο διάδρομο που παλιά το ακούγαμε μόνο σε περίπτωση αλλεργικού σοκ… Τώρα είναι μόνιμο αυτό όπως και τα κρεβάτια στο διάδρομο…

Και τώρα αλλάζουμε όροφο και πάμε πάνω, στην ογκολογική κλινική… Εκεί μιλάμε για μεγαλείο! Ένα βράδυ πέρασα εκεί και χαράχτηκε στη μνήμη μου… Το κλίμα βαρύτατο, ο διάδρομος πάντα γεμάτος κρεβάτια ( τυχεροί αυτοί του διάδρομου γιατί είναι περαστικοί συνήθως). Εγώ ήμουν από τους τυχερούς και πάλι και πέρασα τη μέρα παρατηρώντας τους πάντες…

Μετά την πρωινή βάρδια μένουν δυο νοσηλεύτριες… Η προετοιμασία και το μοίρασμα των φαρμάκων είναι τόσο χρονοβόρο που αν δεν το δεις δεν θα το πίστευες ποτέ… Ασταμάτητες για ώρα και να εξυπηρετούν στα ενδιάμεσα ότι μπορείτε να φανταστείτε, από κουβέρτα μέχρι “αποχώρηση”… Σκέφτομαι εμάς που παλεύουμε αλλά σκέφτομαι πως να γυρνάνε κι αυτοί οι άνθρωποι σπίτι τους;;; Πως καταφέρνουν να αδειάσουν το μυαλό τους και να ξεκουράσουν το σώμα τους σε μισή μέρα;;; Γιατί τους θέλουμε και στο κουτσό και χαμογελαστούς ενώ το κράτος τους έχει ξεζουμίσει, όπως έχει ξεζουμίσει κι εμένα κι εσένα και τον δίπλα μας;;; Πως μας κατάντησαν;;; Πόσο θα αλληλοφαγωνόμαστε ακόμη για να κάνουν άλλοι παιχνίδι και να μας κουνάνε και το δάχτυλο;;;

Αφιερωμένο σε όλο το προσωπικό του ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ»

Έφη Πανούτσου, Καρκινοπαθής, μέλος ΔΣ Συλλόγου Καρκινοπαθών & Φίλων Άρτας «Επιστήθιοι Φίλοι»

- Advertisement -spot_img

Περισσότερα Άρθρα

- Advertisement -spot_img

Τελευταία Νέα